Dragana Kanjevac

Mitologija kruga dvojke

to je taj krug dvojke

Simpatična pojava da tramvaj broj 2 koji saobraća u centru Beograda ima kružnu putanju dovela je do nastanka pojma Krug dvojke. On označava uži deo centra grada i koristi se najčešće u oglasima za nekretnine. U simboličkom smislu upotrebljava  se od strane onih koji žive i deluju van tog kruga, uglavnom u pogrdnom značenju nečeg elitnog, odvojenog od naroda, nečeg što se tiče uskog kruga ljudi, dakle nebitnog, a ipak neopravdano uticajnog u javnom životu. Primećeno je, pak, da istaknuti mrzitelji  kruga dvojke pre ili kasnije se dokopaju omražene teritorije, gde se uglavnom trajno nastanjuju.

Krug  dvojke je, dakle, gledano iz perspektive izvan kruga – oličenje snobovskog pogleda na svet, nezainteresovanosti za ostatak sveta  i patnje prosečnog građanina. Tu svi sede po kafićima i ne haju za Kosovo I Srbiju – ukratko- radi se o leglu mekušaca, dezertera i izdajnika, parazita svakako.

Dobro, moglo bi se reći da je zavist prema centru prestonice globalna pojava, kao i stereotip urbanog tipa kao feminiziranog intelektualca, energetski i fizički inferiornog u odnosu na realne ili ruralne pripadnike ljudske vrste.Iliti neko potpuno suprotan Blažu Grkoviću, hercegovačkom pastiru kojeg je na pašnjaku napao medved a ovaj ga na kraju usmrtio sjekiricom i tako postao medijski heroj proteklog vikenda.

Ima li u stereotipu kruga dvojke neke istine? Zavist kao motiv je sasvim u redu, najboljima uvek zavide, ili što reče guru Mitar Mirić “Mogu samo da nas mrze oni što nas ne vole”. Ipak postoje bar dva podtipa stanovnika ozloglašenog kruga dvice koji nisu sasvim nevini :

Urbani tvrdolinijaši – rođenje u krugu dvojke smatraju nekom vrstom plemićke titule. Za sve neuspehe u životu okrivljuju poseljačenje rodnog grada – došljaci direktno zauzimaju  mesta koja im pripadaju. Rešenje svih problema vide u tome da se svi vrate odakle su došli što je paradoksalno, provincijalan zahtev, pošto metropolu čine došljaci (Zamislite da rođeni Njujorčani požele da očiste grad od došljaka!). Kosmopolite su, vole svetsku egzotiku ali preziru domaći folklor, tradiciju I religiju. Došljake nepogrešivo detektuju po akcentu, obući i muzici koja dopire iz njihovih stanova i automobila. Ne vole da napuštaju svoj kraj, a naročito se negativno odnose prema prelasku mosta i odlasku na Novi Beograd. Prigradskim naseljima daju posprdna imena, npr ČA ČA ČA za Borču, Ovču I Krnjaču. Dele se na Beogradžane sa pedigreom u više generacija (e oni stvarno misle da su plemići), i skoro urbanizovane, kojima su roditelji došljaci. Oni su, kao janičari u beograđanštini, u obavezi da imaju mnogo oštriji stav prema seljacima i svemu što nije kul.

Ambivalentni skorojevići  su pripadnici političko poslovne elite na vlasti koji su neretko karijere bazirali na preziru prema krugu dvojke i kao nagradu za svoj rad nastanili se u njemu. Noćna mora urbanih tvrdolinijaša. Oni drže sve te kafiće u kojima i sede, voze skupa kola i šetaju dobre ribe. Iako su puni kao brodovi koji plove u moru burazerske ekonomije i korupcije, iako su naučili da igraju tenis, nikad nisu bili privlačniji i znaju da kažu sve o tome kako nema gde da se pojede dobar suši  – uzalud  – ne napušta ih osećaj  da ih Krug dvojke  odbacuje kao strano telo.  Za ovu odbačenost svete se ruženjem grada u vidu prisvajanja zelenih površina ili zajedničkih hodnika u zgradama, kao i  gradnjom čudovišnih  čardaka nadograđenih na krovove nekada lepih zgrada.

I tako mu je to.Dobre su sve te predrasude, čak mržnja prema centru Beograda, ni ona nije loša. I rodženi Beogradžani. I ovi novi. Sve je to znak  privlačnostii koju ovaj grad nesumnjivo ima. Beograd je kao fatalan frajer – nije najlepši na svetu, nije baš ni neki karakter, ume da bude težak kao crna zemlja – ali ima “žvaku” , ili ono “nešto” što ti ne dozvoljava da ga ostaviš i lako zaboraviš.

 
Comments